Vintage τερατολαγνεία

Μερικές φορές οι άνθρωποι, ειδικά στη δεκαετία των 20s που διανύουμε, αδυνατούμε να δούμε την πραγματικότητα. Είναι που προσπαθούμε να ισορροπήσουμε ανάμεσα στον κυνισμό που μας ποτίζουν και τη μαγεία που πασχίζουμε να κρατήσουμε λίιιγο ακόμα στη ζωή μας. Έτσι, δεν είμαστε δεκτικοί στα «όχι» και τα «μη». Ξεφτυλιζόμαστε πολύ πιο εύκολα για τα μάτια της/του, ωραιοποιούμε όσο περισσότερο μπορούμε τα ελαττώματά του («ε να μωρέ σκαλίζει τη μύτη του σε κάθε φανάρι…») και μυθοποιούμε  αυτόν που δεν έχουμε, γιατί αν τον δούμε όπως είναι θα είναι σα να παραδεχόμαστε ότι είμαστε κολλημένοι χωρίς λόγο. Η Ντράνα για παράδειγμα, ενώ το ξέρει ότι είναι τερατολάγνα, προσπαθεί να μας πείσει κάθε φορά που της λέμε ότι ο γκόμενος είναι τέρας, «όχι ρε! Εμένα μου αρέσει!». Τι σου αρέσει κοπελιά; Το πηγούνι-παντόφλα; Το αφτί «Ο ΕΕ από τ’άστρα; Το δέρμα ταπετσαρία ή η μυρωδιά μπαγιάτικο μακαρόνι;».

Πρώτα είχαμε τον Γκάου – όνομα και πράμα, δεν ήταν τυχαίο το παρατσούκλι που η ίδια έβγαλε στον γκόμενό της. Μετά το Σαμιαμίθι (ήθελε και πουκάμισο, τρομάρα του!), τον Κουτσουνάκη (πολύ πιτσουνάκι το κουτσουνάκι, κολλήσαμε με τις ζάχαρες στα πρώτα πρωτοβρόχια!), ύστερα τον Roux…Μη μιλήσω για την τελευταία ολέθρια σχέση της, τον Καρπαζοεισπράκτορα! Πάνε τώρα αυτοί, άλλωστε ένας ήταν πάντοτε ο έρωτας της Ντράνας. Ο Roux ο κοκκινότριχας. Αυτός, ο άνθρωπος αυτός, ήταν ο άλλος της εαυτός… «Και που θα ξαναβρω εγώ κοκκινοτρίχη;», έλεγε απελπισμένα. «Πάρε τη μπατονέτα και ζωγράφισέ του φακίδες, βάψε του το μαλλί…Έχει σωστή βάση, θα πιάσει το χρώμα!». Η Μπατονέτα έχει χρώμα «μπανανί» αλλά δεν της έχει κεντρίσει αρκετά το ενδιαφέρον. Βλέπεις δεν είναι και τόσο τέρας!

Προσφάτως η Ντράνα γνώρισε ένα παλικάρι. Τώρα αν είναι κι αυτός hard rock halleluiah (=τερας) δε το ξέρουμε, δεν τον έχουμε δει ακόμα. Όλα καλά κι όλα ωραία το παλικάρι, αλλά, «Δεν κοίταξα τα παπούτσια που μου έχετε πει να προσέχω ρε γαμώτο!», λέει η Ντράνα αγχωμένη. Πόσο επιφανειακές μπορεί να είμαστε, να μου πεις, να κρίνουμε τους άνδρες από τα παπούτσια. Μόνο που το μυστικό δεν είναι αν είναι «ακριβό» ή όχι…Είναι ότι π.χ. εγώ, αποφεύγω τους αυτούς από το Πολυτεχνείο, συγκεκριμένα μιας σχολής αλλά μη το θίξουμε τώρα. Ε, κι όμως ρε φίλε, τους καταλαβαίνω από τα παπούτσια, μη ρωτάς πως! Ή ας πούμε, θα δυσκολευόμουν πολύ με τους «σαγιοναράτους», αλλά να που η πραγματικότητα με διαψεύδει τελικά. Χρωστάω εξηγήσεις, θα τις δώσω προσεχώς. Όχι ότι οι άνδρες δεν έχουν τέτοια θέματα… Κάποιοι απεχθάνονται τα πιπ τόου, ο Tony γελάει με τις γαλότσες, ειδικά όταν δεν έχει βροχή… Λογικό κατά τη γνώμη μου.

Τέλος πάντων, η Ντράνα είχε υπο εξέταση το προσεχές τέρας, τα στοιχεία του οποίου μου ανέλυσε διεξοδικά όσο περπατούσαμε προς το αυτοκίνητο με κατεύθυνση, που αλλού; Το P.U.  «Σε κάποια στιγμή…έβγαλε το κινητό του…και ήταν ένα παλιο Nokia…», αφηγείται η Ντράνα και τη διακόπτω με ενθουσιασμό «Δεν πειράζει ! Αυτό μπορεί να είναι και καλό!!!Μπορεί να είναι…ξέρεις…», είπα αλλά δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω την πρόταση  , η Ντράνα πετάχτηκε κατενθουσιασμένη «Τι; Το έχει κρατήσει για Vintage λες?»… (Ότι δηλαδή αν το 2012 κάποιος κυκλοφορεί με το 3310 θα το θεωρούσαμε… vintage!?)

Όχι, απλά μπορεί να είναι από αυτούς που δεν ασχολούνται με την τεχνολογία, να έχει περισσότερο χρόνο για εσένα αυτός ο τύπος…να ζει καλύτερα…πιο αληθινά, λιγότερο ψηφιακά… Ή μπορεί όντως να είναι...vintage! (η ανάγκη των 20s που λέγαμε…).

Κάτι άλλο που είναι επίσης συχνό φαινόμενο στα 20s είναι το γεγονός ότι καθώς φεύγεις από τα 20s και πλησιάζεις τα 30s, προδίδεις τα πιστεύω σου. Για παράδειγμα, μπορεί ξαφνικά να γοητευτείς απο μια σαγιονάρα, που μέχρι πριν λίγο καιρό απεχθανόσουν! Ή ο "τύπος άνδρα" που νόμιζες οτι σου αρέσει, να καταρρεύσει όταν γνωρίσεις το δικό σου προσωπικό vintage τερατάκι! Είμαστε τρελές οι γυναίκες, δε το συζητώ! 

The walk of shame

The walk of shame είναι το πρωινό που θα βγεις να περπατήσεις στους δρόμους με τα ρούχα της προηγούμενης ημέρας…ή μάλλον νύχτας; Έλα τώρα, σε όλους έχει συμβεί και ξέρεις πολύ καλά τι εννοώ. «Μπορεί να είναι the walk of fame» διορθώνει η Τζέν-τζέν, αφήνοντας να εννοηθεί «μισή ντροπή δική μου, μισή δική του». Εκείνο το πρωινό η Τζέν-τζέν βρέθηκε στο «δρόμο της Δόξας» και «shame» γωνία, όπου διατηρεί το κτηνιατρείο της. Θα ήταν άτοπο και άπρεπο να εργαστεί με το δωδεκάποντο, μαύρο βραδινό γοβάκι, οπότε ζήτησε τηλεφωνικώς από τη Δουλάρα που έχουν στο σπίτι, να της φέρει στο κτηνιατρείο «τα πράσινα παπούτσια και ένα ζευγάρι κάλτσες», εννοώντας φυσικά κάποιο αθλητικό παπούτσι. Λίγη ώρα μετά η Δουλάρα καταφθάνει με ένα ζευγάρι πράσινα καλοκαιρινά πέδιλα (πιο αναπαυτικά από τη μαύρη γόβα μεν, αλλά απορίας άξιον πως τα συνδύασε στο μυαλό της με…κοντά αθλητικά καλτσάκια), οπότε η Τζέν-τζεν καταδικάστηκε σε ένα ολοήμερο εργασιακό walk of shame, καθότι πράσινο πέδιλο με κάλτσα ήταν ακόμη πιο ντροπιαστικά από τη βραδινή τη γόβα…

Για να περπατήσεις βέβαια το walk of shame δεν χρειάζεται να ξυπνήσεις με τα ίδια ρούχα από το προηγούμενο βράδυ, μπορείς να νιώσεις την ίδια ντροπή στο δρόμο με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Όπως για παράδειγμα, όταν χαζογελάς στο κινητό σου, επειδή μόλις έχεις στείλει ένα ντροπιαστικό μήνυμα. Περπατάς και κοιτάς σα το χάνο με εκείνο το εξευτελιστικό πονηρό μειδίαμα, ενώ η απάντηση στο μήνυμα που έστειλες είναι αμφίβολη ή ακόμη χειρότερα, διφορούμενη! Η σειρά των συναισθημάτων είναι τα εξής: καίγομαι-λιώνω-σβήνω-ξανανάβω.

The walk of shame μπορεί να είναι επίσης, η βόλτα που κάνεις έξω από εκείνο το μαγαζί (ή και μέσα οι πιο τολμηροί) για να τσεκάρεις αν το «πρόσωπο» είναι εκεί… Περιφέρεσαι σαν αγγούρω πέρα δώθε και κάνεις ότι μιλάς στο τηλέφωνο… (μπαρούφες, σε έχουν πάρει χαμπάρι όλοι…). Walk of shame μπορεί να είναι επίσης, εκείνος ο περίπατος όπου σε έχει πιάσει κόψιμο και νομίζεις ότι το βλέπουν όλοι στο πρόσωπό σου μέχρι να φτάσεις εκεί που πρέπει να φτάσεις…Ή η πρώτη φορά που θα βγεις από την τουαλέτα του επιμένοντας ότι «έπλενες τα χέρια σου»… Ή η πρώτη φορά που θα κάνεις βόλτα στο σπίτι του με τα εσώρουχα, ή όταν θα πας να τυλιχτείς με το σεντόνι για να σηκωθείς (τώρα σε έπιασαν οι ντροπές μωρή;) κι εκείνος θα σου πει «μείνει γυμνή δε με πειράζει!!!»…(αν το πει αυτό μπράβο του).

Ο walker έχει πάντα μια ενοχή στα μάτια να ξέρεις…Αν τον παρατηρήσεις το βλέπεις ξεκάθαρα. Τις περισσότερες φορές βέβαια έχει και μια ικανοποίηση ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του…

Καλού κακού πάντως, αν έρθετε στο P.U. προτιμήστε casual ρούχα, να μπορείς να βγεις με αυτά και το πρωί χωρίς να σε πάρουν χαμπάρι…my dear walkers. Σε περίπτωση «πού» βρε παιδί μου!!!! 

Οι κρυφοί θαυμαστές

Η Ντράνα έσυρε τα πόδια της μέχρι το περίπτερο… Έπεσε στα τέσσερα κι άρχισε στα τυφλά να ψάχνει φώς, ήτοι ένα φούξια περιοδικό να της φτιάξει τη διάθεση…Ένιωθε ράκκος, η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει… «Ελάτε γρήγορα! Αργοπεθαίνω!», μας ειδοποίησε, κι ήταν Κυριακή μεσημέρι... Η Ρούνι-ρούνι έδειξε κατανόηση, έσπευσε να παρηγορήσει την απαρηγόρητη Drana Queen, που ήταν έτοιμη να φαρμακωθεί γιατί ο πρίγκιπας Roux ανακοίνωσε την αναχώρηση του από την Ελλάδα. Για πάντα. Όπως ακριβώς προέβλεπε το συμβόλαιό του… Πράκτορας της δανικής αντικατασκοπείας…Με δέρμα ταπετσαρία, που αλλάζει χρώμα όπως της σαύρας-χαμαιλέοντα  «Να ντυθείς νύφη και να πας να του χτυπήσεις τα κουδούνια!», αστειεύτηκε δια τηλεφωνικής συνομιλίας η Κωνβονταφόν εκ Λόνδρας. Η Τζέν-τζέν της έφερε φούξια ζαχαρωτά, η Ντράνα δεν σκεφτόταν ούτε το μπικίνι, ούτε το στρίνγκ, ούτε τίποτα, χλαπάκιαζε τις καραμέλες δέκα δέκα και αμίλητη ξεφύλλιζε το περιοδικό…

Ο Αρχαιοκάπηλος ήρθε αρκετή ώρα μετά κι έκατσε δίπλα της. Η Ντράνα άρχισε να παραληρρεί, κι ανάμεσα στον μονόλογο-δράμα «που θα ξαναβρώ κοκκινοτρίχη…», σήκωνε το περιοδικό και του έδειχνε με παράπονο διάφορα φορέματα, περιμένοντας να ακούσει ένα ενθουσιώδες σχόλιο, όμως τα φούξια φορέματα με τα παρδαλά καπέλα, τον άφηναν ασυγκίνητο. «Απορώ πως δεν την έχει βρίσει ακόμα…είναι σε πολύ καλή διάθεση!», είπε η Τζέν-τζέν.

Καλέ, τον θυμάστε τον Ποιητή; Ο Ποιητής, φίλος του Μαυροκορδάτου, είχε γίνει το προσωπικό μου trip advisor-exodos-athinorama… Σε κάθε του εμφάνιση στο κινητό είχε να προτείνει μια έξοδο, η περιγραφή της οποίας συμπεριλάμβανε λέξεις όπως «εξαίσιο», «εκπληκτικό», «φανταστικό» κ.ο.κ. χωρίς καμία ανταπόκριση όμως. Ο Tony (φίλος του Αρχαιοκάπηλου, μεγάλος μπεκρής) πιστεύει στην ανδρική αλληλεγγύη. «Μπράβο του! Γουστάρει πολύ! Το προσπαθεί!!! Διεκδικεί!», έλεγε βαριά κι ασήκωτα, έ-ρε-και-να-χε-κομπολόι, όμως εγώ δεν άλλαζα γνώμη με τίποτα. «Έχει γίνει ενοχλητικός πλέον!», είπα νευριασμένη. Εκείνο το βράδυ, αφού είδε κι απόειδε με εμένα να μην απαντάω τα τηλέφωνα και τα μηνύματα, έστειλε κάτι πιο άμεσο «πάμε για τσίπουρα!». Μέχρι και ο Tony, μετά από αυτό το μήνυμα, συμφώνησε ότι ο τύπος έχει ξεφύγει…

Το πρόβλημα είναι ότι πάντα μας κυνηγάει ή μας σκέφτεται κάποιος που ούτε ξέρουμε ότι υπάρχει… Μπορεί να έχεις έναν ή περισσότερους κρυφούς θαυμαστές...κάποιον που να σε έχει πάρει με απόκρυψη μόνο για να ακούσει τη φωνή σου... Κάποιον που ίσως έχει έρθει κάτω απο το σπίτι σου για να σε παρακολουθήσει να πετάς τα σκουπίδια...Κάποιος που σε βλέπει καιρό και ποτέ δεν τολμά να έρθει να σου μιλήσει... Που ρωτάει για σενα... Που ψάχνει στο facebook τους κοινούς γνωστούς και μιλάει στους φίλους του για εσένα... Που κάνει τα πάντα να "σε πετύχει τυχαία", αλλά εσύ δεν ανταποκρίνεσαι ποτέ. Κάποιος που ίσως αξίζει μια ευκαιρία, αλλά δεν θα τη δώσεις. Π.χ. που να φανταστεί ο Roux ότι η Ντράνα λυπάται για την επιστροφή του στη χώρα του…ούτε που του περνάει από το μυαλό. Κι εμείς, αντίστροφα, κυνηγάμε ή ελπίζουμε σε κάποιον που ποτέ δεν θα έχουμε… Όπως ο Ποιητής εμένα, εγώ κάποιον… άλλο κι η Ντράνα τον Roux… «Εγώ ποτέ δεν ήθελα κάτι που πίστευα ότι δεν θα έχω…», είπε η Τζέν-τζέν…Η Τζέν-τζέν Terminator πιστεύει επίσης ότι δεν έχει ερωτευτεί ποτέ, δεν πιστεύει καν ότι υπάρχει έρωτας… Έκλεισε το μάτι και πήγε προς τον G.P.P., με τον οποίο όπως φαίνεται συμμερίζονται τις ίδιες απόψεις, όπως πχ ότι  ο άνθρωπος δεν είναι μονογαμικό όν, σελίδα 3 παράγραφος 2, τόμος 1 «Από τη Θεωρία στην Πράξη».  

Η πρώτη φορά…

Αυτό που λένε ότι όσο μεγαλώνεις ο χρόνος τρέχει ολοένα και πιο γρήγορα, μάλλον ισχύει τελικά. Πολλές φορές τα inside jokes σου φέρνουν στο μυαλό ένα κάτι, το οποίο δυσκολεύεσαι να τοποθετήσεις στο χρόνο. Ο Χόρχε ήταν ξανά πίσω από τη μπάρα… Πότε γνωρίσαμε τον Χόρχε; Να ήταν πέρυσι; Να ήταν πρόπερσι; Θα σε γελάσω…

Πολύ πριν από εκείνο το τράτζικ ξημέρωμα στα Εξάρχεια, ήταν Δευτέρα, ημέρα νεκρή για ένα μπαρ ακόμη και στο κέντρο της Γλυφάδας. Η Μπέμπα κι εγώ βγήκαμε για ένα ποτό, θυμάμαι ότι της πρότεινα να πάμε στο Pere Ubu… Καθίσαμε στην άκρη του μπαρ και παραγγείλαμε δύο δροσερά κοκτέιλ, ούτε θυμάμαι τώρα τι ήταν… Ο μπαρμαν μας  έπιανε κουβέντα γιατί βαριόταν κι αυτός, από την άλλη είχε όρεξη για δουλειά  κι έτσι δημιούργησε το προσωπικό μας κοκτέιλ. Αυτός ήταν ο Χόρχε κι ήταν η πρώτη ημέρα που τον γνωρίσαμε, αλλά είχε κάπως ξεχαστεί, μέχρι που το είπε η Μπέμπα, περίπου 3 χρόνια μετά.  Ήταν εκείνη η εποχή, ενδιάμεσα στις διακοπές και το τράτζικ ξημέρωμα στα Εξάρχεια…

Το θέμα είναι ότι υπάρχει πάντα μια «πρώτη φορά». Η πρώτη φορά που πήγαμε στο P.U. ήταν στα τρίτα του γενέθλια… Μέχρι τότε αγνοούσαμε την ύπαρξή του. Τότε το κοκτέιλ ήταν frozen margarita, ο G.P.P. έκανε στριπτίζ πάνω στη μπάρα για τα γεννέθλια της ιδιοκτήτριας, υπήρχαν αμέτρητα ροζ μπαλόνια στον ουρανό του μπαρ, αλλά πέρασε αρκετός καιρός για να γίνει αυτό που είναι σήμερα…για εμάς. Η πρώτη φορά που γνώρισα τη Μπέμπα, ήταν πράγματι μια μπέμπα, περίπου 8 ή 9 χρονών, κι έτρεχε με τα κοντά στρουμπουλά παιδικά ποδαράκια της να μαζέψει τις μπάλες του τένις, όσο εγώ με τη Τζέν-τζέν και μια άλλη αντιπαθούκλω παιδική μας φίλη, κάναμε μάθημα στη Βάρκιζα… Η πρώτη φορά που κάτσαμε στο ίδιο τραπέζι με τη Ρούνι-ρούνι, φάγαμε μιλ φέιγ και πηγαίναμε 1^η Λυκείου… Τότε κυνηγούσαμε με τη Ρούνι-ρούνι δύο κολλητούς, που μας είχαν σκλαβώσει, ακούγαν εκείνη την περίεργη ντάπα-ντούπα μουσική, που τότε ακουγόταν σαν ηχορύπανση και όπως σωστά έλεγαν «αυτά θα ακούτε σε πέντε χρόνια»…Και να΄μαστε, πέντε χρόνια μετά, είμαι φοιτήτρια και γνωρίζω τη Ντράνα και την Κωνθεώ, πηγαίνουμε Ουάσιγκτον και Νέα Υόρκη και γινόμαστε φίλες… Λίγο μετά γίνονται όλες φίλες μεταξύ τους… Κι ας μη ξεχάσω φυσικά τη Ζωζώ, φίλη της Μπέμπας από το Λύκειο, ή μήπως το Γυμνάσιο; Δεν θυμάμαι πότε ήταν η «πρώτη φορά»…

Παράλληλα, όλα συνέβαιναν για πρώτη φορά, χρόνια τώρα… Τα πρώτα φιλιά, το πρώτο σεξ, οι πρώτες διακοπές, τα πρώτα τρακαρίσματα, τα πρώτα ξεκατινιάσματα…Και το πρώτο ομαδικό τράτζικ ξημέρωμα στα Εξάρχεια, που σηματοδοτούσε την πρώτη φορά που ένας γκόμενος με τον οποίο υπήρξα ερωτευμένη (ή έτσι νόμιζα) με άδειαζε και οι φίλες μου με μάζευαν από τα πατώματα… Η Ζωζώ τα είχε με εκείνο τον Φωτογράφο, τον οποίο θα χώριζε μια ημέρα μετά, η Μπέμπα δεν είχε φύγει ακόμη στη Λόνδρα, η Τζέν-τζέν είχε βγει από τη σχέση που είχε για να ξαναγίνει Terminator, η Ντράνα ανακάλυπτε την τερατολαγνεία της δια της εμμονής της με το Γκάου, πολύ πριν εμφανιστεί στη ζωή της ο Roux ο κοκκινοτρίχης και η Ρούνι-Ρούνι θα έμπαινε επιτέλους στο τελευταίο έτος σπουδών της στη Ρωσία…

Όσο για εκείνον, δεν τον ξαναείδαμε από τότε για καιρό… Αλλά υπήρξαν κάποιες άλλες «πρώτες φορές» που τον ξαναείδαμε. Όπως π.χ. η πρώτη φορά που τον είδαμε με την καινούργια γκόμενα…Η πρώτη φορά που τον είδαμε χωρίς τη γκόμενα… Και η πρώτη φορά που τον είδα και δεν με ενδιέφερε καθόλου αν έχει ή αν δεν έχει γκόμενα…

The wrong definition...

Εκείνο το βράδυ ήταν προγραμματισμένο να δούμε επιτέλους τον Ντάνιελ σε ρόλο James Bond. Η Μπέμπα είχε βάλει τα καλά της, είχε βάλει τις κολόνιες της, είχε τσιτώσει κάγκελο τις βλεφαρίδες  της με μάσκαρα, για να τιμήσει τον αγαπημένο της. Η Ζωζώ ήταν πιο χαλαρή, με μια φόρμα κι ένα φούξια ξεχειλωμένο τζάκετ, έκφραση «whats the big deal» στο πρόσωπο και το κινητό αυτοκόλλητο με την παλάμη της, μη και δεν το ακούσει όταν πάρει ο καλός της. Κι εγώ, όπως πάντα τις περίμενα στο σινεμά, γιατί είμαι πάντα στην ώρα μου όταν οι άλλοι αποφασίζουν να αργήσουν.  Δεν βρήκαμε εισιτήρια για καμία προβολή κι έτσι καταλήξαμε στο γνωστό μέρος για μια χωνευτική κόκα κόλα, καθότι είχαμε ρημάξει τα πάντα την προηγούμενη ημέρα, που η Ζωζώ με τον καλό της μας είχαν καλέσει για μεσημεριανό…Δέκα καλεσμένοι, για πενήντα άτομα το φαγητό, κάποιοι υποστηρίζουν ότι φάγαμε και βραδινό. Τέλος πάντων…

Η Ζωζώ είχε βαρυστομαχιάσει, η κοιλιά της είχε φουσκώσει σα μπαλόνι…Η Τζέν-τζέν με τα ίδια συμπτώματα ήταν στο σπίτι και αργοπέθαινε στο κρεβάτι της. «Δεν έχουμε κόκα κόλα…μόνο pepsi», λέει ο σερβιτόρος, η Ζωζώ κουνάει χέρια «αλέ αλέ! Τρέχα φέρτη!». Καθώς η ώρα περνούσε και το χωνευτικό δεν την έπιανε, η  Ζωζώ άρχισε να εκνευρίζεται με τη Μπέμπα και τα γιατροσόφια της. «Δεν με ξεφουσκώνει! Τίποτα δεν μου κάνει!»… Η Μπέμπα κοίταξε με αμφισβήτηση  το μισοάδειο ποτήρι της Ζωζώ, «η συνταγή λέει κόκα κόλα, όχι pepsi! Δεν φταίω εγώ!». 

«Όχι, πρέπει να είναι ζεστό και χωρίς λεμόνι…», συμπλήρωσα εγώ, που από μικρή μου άρεσαν τα ξόρκια και τα μαγικά… Η Ζωζώ έγινε καλά, μόνο που δεν είμαι σίγουρη αν έφταιγε το μαγικό φίλτρο, που της έδωσα  (χωρίς λεμόνι και ζεστό) ή η placebo πειθώς μου.

Η Μπέμπα ήταν βιαστική κι εκνευρισμένη, διότι την επόμενη ημέρα θα πήγαινε για 3^η φορά στο ΙΚΑ, να ασχοληθεί με κάτι γραφειοκρατικά ζητήματα, που όλοι μισούμε.  Την πρώτη φορά είχε φτάσει στις 9 το πρωί και τα 80 χαρτάκια που εκδίδει η υπηρεσία είχαν κιόλας εξαντληθεί… Τη δεύτερη φορά έφτασε στις 8 παρά τέταρτο, κατάφερε να πάρει το χαρτάκι με νούμερο 49 αφού πρώτα σκαρφάλωσε στις καμπούρες δέκα γιαγιάδων, αλλά τελικά δεν κατάφερε να εξυπηρετηθεί γιατί έλειπε «ένα έγγραφο»… κάνοντας βέβαια τη γιαγιά με το νούμενο 50 λίγο πιο ευτυχισμένη! Και τώρα ήταν αποφασισμένη να ξυπνήσει χαράματα ή να μην κοιμηθεί καθόλου αν χρειαστεί, για να φτάσει στο ΙΚΑ από τις  6 το πρωί, που πάνε και στήνονται τα παππούδια – κάτι ξέρουν και δεν μπορείς να τα ξεγελάσεις με τίποτα, σα τα βαμπίρ, είναι ξύπνια κι ας μην έχει χαράξει κι έτοιμα να σε κατασπαράξουν άμα πας να τους φας τη θέση (πριν καν ανοίξει η υπηρεσία…). «Και ξέρεις τι άγρια που γίνονται; Μια κυρία την προηγούμενη φορά άρχισε να νιώθει φτερουγίσματα και οι άλλες άρχισαν να τη λιντσάρουν, ότι το κάνει επίτηδες για να της δώσουν προτεραιότητα…», εξηγεί τρομαγμένη η Μπέμπα. «Και; Της την έδωσαν;», ρωτάω χαμογελαστή, ουδέποτε έχω πάει στο ΙΚΑ, γιατί κανείς δεν θέλει να με προσλάβει νόμιμα, anyway… «Όχι! Μα και να πεθαίνεις, τη σειρά δεν στη δίνουν!»…

Για να ξεχάσουμε τα δικά μας προβλήματα πιάσαμε των άλλων… Τι κάνει ο ένας, σε ποια χώρα μεταναστεύει ο άλλος κ.τ.λ. «Και το Τάδε τι κάνει;», ρωτάει η Μπέμπα. «Είναι ερωτευμένος, ξέρω κι εγώ;», της απαντώ. «Πως ξέρεις ότι κάποιος είναι ερωτευμένος;», με διορθώνει η Ζωζώ, «το λέει; Το δηλώνει;». Θα έλεγε κανείς ότι η Ζωζώ σκεφτόταν ακόμα τις ουρές του ΙΚΑ, που αμέσως σου φέρνουν στο μυαλό τις ουρές στην εφορία και άρα στις δηλώσεις. «Ναι! Στήνεται στο ΙΚΑ και περιμένει μέχρι να το δηλώσει στον καρδιολόγο!». Αλήθεια, πως ξέρεις ότι κάποιος είναι ερωτευμένος; Ή ότι εσύ ο ίδιος είσαι ερωτευμένος; «Οι πεταλούδες στο στομάχι…ή…κάποιο άλλο έντομο τέλος πάντων!», λέει η Μπέμπα. Ή φτερουγίσματα στην καρδιά, όπως η γριά στο ΙΚΑ. «Α…», είπε η Ζωζώ και κοίταξε την κοιλιά της, σα να είχε αρχίσει να ξεφουσκώνει… «Εγώ αυτές τις πεταλούδες πάντως, τις νιώθω όταν έχω άγχος!», είπε η Ζωζώ και σημάδεψε τις τουαλέτες με ένα πετάρισμα στα βλέφαρα… «Αυτά με τις πεταλούδες και τα ζουζουνάκια είναι για τα κοριτσάκια που γαλουχήθηκαν με Beverley Hills», είπα με ανεξέλεγκτη λύσσα. Όταν οι άλλες βλέπανε Beverley Hills εγώ έβλεπα "οι πεταλούδες ελεύθερες πετούν" και πράγματι, ήταν πιο εύκολο να ερωτευτείς εκείνη την εποχή.

Ακούμε τόσα πολλά για αυτόν τον έρωτα και αλήθεια, αρχίζω να πιστεύω ότι δεν ξέρουμε τίποτα… Άλλοι λένε ότι πονάει. Άλλοι ότι αν είναι έρωτας δεν πονάει! Γιατί τότε δεν είναι έρωτας… Άλλοι λένε ότι ο έρωτας, με έρωτα περνάει και ότι χρόνια δεν κοιτάει… Άλλοι λένε ότι  οι αληθινοί έρωτες (οι αληθινοί αληθινένιοι, όχι το ομώνυμο σίριαλ όπου όλοι σκοτώνονται) δεν σβήνουν ποτέ κι άλλοι ότι ο έρωτας δεν κρατάει για πάντα, αλλά για να παρηγορήσουν τους παντρεμένους, τους λένε ότι μεταμορφώνεται σε «αγάπη»… Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ερωτεύεσαι μόνο μια φορά στη ζωή σου κι άλλοι, ότι ερωτεύεσαι πολλές φορές! Ή οτι τον 1ο έρωτα δεν τον ξεχνάς ποτέ...Δηλαδή μια κατάρρα σε ακολουθεί για πάντα, αν είσαι απο αυτούς που δεν ερωτεύονται δεύτερη ή τρίτη φορά. Και μερικοί πιστεύουν οτι ο έρωτας δεν υπάρχει καν κι ότι δεν θα τους συμβεί ποτέ…Μια από εμάς το πιστεύει σίγουρα πάντως... Για να δούμε… 

Rommelbootzennaat

Σαν μεγάλα παιδιά κι εμείς, βάλαμε μαύρα κραγιόνια (για να το παίξουμε γκόμενες) και πήγαμε στο Halloween Party… Μουσικές από soundtracks διάφορων ταινιών τρόμου και μυστηρίου… Με ροζ κραγιόν, απαλό, πέρλες, μια διακριτική κορόνα με φούξια πούπουλα κι ένα συντηρητικό μαύρο φόρεμα, μας υποδέχτηκε η Thinkerbelle… «Πωπω μια πριγκίπισσα!!!», της λέω για να την κολακεύσω. «Ναι, αλλά ποια πριγκίπισσα;;; Ποια είμαι;»… «Είσαι κάποια συγκεκριμένη;», ρωτάω ανίδεη κι αφηρημένη, πριν προλάβω να δω ότι το φόρεμα τελειώνει στο γόνατο, σήμα κατατεθέν. Η Thinkerbelle είχε μεταμορφωθεί σε Kate Middleton, αλλά κανείς δεν το είχε καταλάβει, κι έτσι το ερώτημα «ποια πριγκίπισσα είμαι;», έγινε επίμονο κι επαναλήφθηκε πολλές φορές, κάθε φορά και πιο οργισμένο, κατά το «ζει ο Μέγας Αλέξανδρος;».

Στην αρχή σκέφτηκα να ντυθώ κοκκινοσκουφίτσα, όμως χωρίς τον Κακό Λύκο δεν είχε νόημα… Μα αλήθεια, που είναι εξαφανισμένη αυτή η ψυχή; Η Ρούνι-ρούνι ντύθηκε φάντασμα. Ήταν πολύ πετυχημένη η στολή, να φανταστείς, ούτε εμείς δεν την είδαμε, σα να μην ήρθε ποτέ! Λες να μην ήρθε και να μου είπε ψέματα; «Μα ναι, ήμουν εκεί! Ντύθηκα φάντασμα, ήμουν αόρατη!!!!», επέμεινε το πρωί στο τηλέφωνο. Η Τζέν-τζέν ντύθηκε βαμπίρ, ξεχείλιζε κι έσταζε το κραγιόν στο χρώμα του αίματος… Να βάζει και να ξαναβάζει και να πασαλείβεται…

Ο φωτισμός χαμηλός, μυρωδιές από αρωματικά κεριά και γλυκά… Η Φλόγα βαμμένη ζόμπι, σαν τη Νεκρή Νύφη κι ο GPP, ντυμένος κάτι απροσδιόριστο αλλά τρομακτικό. Το σπέσιαλ εφφέ της βραδιάς βέβαια, που τράβηξε το βλέμμα όλων των θαμώνων, ανδρών και γυναικών, ήταν η προβολή της γαλλικής «καλλιτεχνικής-ερωτικής» ταινίας «Vampire Lesbos»!  Η Ντράνα τρούλωνε τις κατάμαυρες χειλάρες και κοίταζε από την άλλη, τάχα μου ότι δεν ήθελε να δει την τσόντα. «Ένα Halloween Martini κι ένα Bloody Mary»… Το Halloween Martini ήταν μια ιδιαίτερα απολαυστική ανακάλυψη, φρουτένιο, μωβ, από άγρια μούρα και φρέσκο τζίντζερ…

«Τrick or treat?», σκύβει ο GPP με μια γυάλα γεμάτη σοκολάτες και καραμέλες! Και να σκέφτεσαι, τι υπέροχη γιορτή είναι αυτό το Halloween… Τελικά τα πιο τρυφερά όντα στον κόσμο είναι τα απόκοσμα, τα τέρατα, οι δράκουλες, οι μάγισσες… Μια ακόμη απόδειξη ότι στην κόλαση περνάς καλύτερα απ’ό,τι στον παράδεισο! Αν με ρωτάς, οι στολές κι η εφευρετικότητα κάποιων στη γιορτή του Halloween μου αρέσει περισσότερο από τις κοινές κιτσαρέλες απόκριες. Μόνο που δεν είμαι σίγουρη, τι γιορτάζουμε… Για τους ξένους είναι κάτι σαν «των Αγίων Πάντων»… Εμένα μου φαίνεται πιο μαγικό και πιο μυστηριώδες από αυτό! Όλοι έχουμε μια τρομακτική πλευρά του εαυτού μας, μια σκοτεινή όψη…που θέλουμε να τη βγάλουμε προς τα έξω βρε αδερφέ. Και πάντα πίστευα ότι τα πιο γοητευτικά από τα «μαγικά» πλάσματα είναι αυτά που βγαίνουν τη νύχτα… Ας το παραδεχτούμε επιτέλους! Είμαστε η γενιά που μεγάλωσε με Χάρι Πότερ, που μυήθηκε στη μαύρη μαγεία, που αφομοίωσε την φολκλορική αμερικανιά και που έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ να ζήσει λίγο σε ένα παράλληλο σύμπαν, που όλα είναι δυνατά, που υπάρχει θέση για όλους, που υπάρχει χώρος για όνειρα και λίγη μαγεία!

Θέλουμε έναν κόσμο, στον οποίο ζει ο Μέγας Αλέξανδρος, υπάρχει Άγιος Βασίλης, υπάρχει ο Μπαμπούλας, μάγισσες και νεράιδες...και κυρίως φαντασία! Φαντασία βρέ, think out of the box... 

Υ.γ. Το Rommelbootzennaat είναι η ονομασία του Halloween στη Λωρραίνη (νοτιο-ανατολικά της Γαλλίας) κι απλά μου αρέσει περισσότερο σα λέξη, είναι λίγο πιο μυστήρια…